گال؛ پشمالوی شب‌نشین چشمه‌های شیروان

در باورهای عامیانه‌ی مردم شیروان در خراسان شمالی، از موجودی به نام «گال» یاد شده است. گال موجودی است شبیه به مردی با قامتی بلند که قد او به بیش از دو متر می‌رسد و تمام تن و سرش پوشیده از موهای انبوه است. سینه‌ها، گوش‌ها و پاهایش بسیار بزرگ‌تر از اندازه‌ی معمول انسان است و همین ویژگی‌ها، چهره‌ای هراس‌انگیز و غیرطبیعی به او می‌دهد.

گال بیش‌تر در کنار چشمه‌ها و چاه‌های آب دیده می‌شود. او شب‌هنگام در مسیر باغبانان و کشاورزانی که برای آبیاری به باغ‌ها و زمین‌های خود می‌روند، جلوی راهشان را می‌گیرد و آغاز به تقلید رفتار آنان می‌کند؛ سپس آرام‌آرام به آنان نزدیک می‌شود تا آسیبی برساند. اما برخلاف بسیاری از موجودات افسانه‌ای که با سلاح یا دعا از آن‌ها دوری می‌جستند، بهترین راه مبارزه با گال، بی‌توجهی به اوست. اگر کسی چنان رفتار کند که گویی او وجود ندارد، گال ناامید شده و به راه خود می‌رود.

گال را می‌توان با «هرچ» در بجنورد مقایسه کرد که هر دو موجوداتی شب‌زی و افسانه‌ای در خراسان شمالی هستند. اما هرچ بر پشت گوسفندان می‌نشیند و آن‌ها را لاغر می‌کند و گال با تقلید رفتار انسان‌ها، آنان را می‌ترساند. همچنین «کئوشک آدام» در جنگل‌های رامیان نیز موجودی پشمالو و جنگلی است، اما او از انسان گریزان است و گال در پی آزار اوست. در میان موجوداتی که با تقلید رفتار انسان، قربانی خود را فریب می‌دهند، «بمبره ترو» در دزفول نیز چنین رفتاری دارد، اما بمبره ترو با تغییر چهره، خود را به شکل دوست یا همکار فرد درمی‌آورد و گال تنها رفتار را تقلید می‌کند. روش مقابله با گال – یعنی بی‌توجهی – او را به موجودی منحصربه‌فرد در فرهنگ عامه‌ی ایران تبدیل کرده است؛ جایی که نادیده گرفتن، نیرومندترین سلاح در برابر یک هیولا به شمار می‌رود.