در متون کهن عجایب‌نامه، به ویژه در عجایب‌نامه‌ی همدانی، از ماری سیاه و افسانه‌ای به نام «نضناض» یاد شده است که زیستگاهش بیابان‌های گرم جنوب می‌باشد. چهره‌ی این مار شگفت‌انگیز شبیه به چهره‌ی آدمیان است، مویی بلند بر سر دارد و از دهانش دود سیاه بیرون می‌آید.

واژه‌ی «نضناض» ریشه‌ای عربی دارد و در لغت به ماری گفته می‌شود که بسیار پرجنب‌وجوش و ناآرام است، در یک جا قرار نمی‌گیرد و زهرش آن چنان کشنده است که گزیده‌ی او بی‌درنگ هلاک می‌شود. همچنین به ماری اطلاق می‌شود که زبانش را بسیار به بیرون می‌جنباند.

اما شگفت‌انگیزترین باور درباره‌ی نضناض، خاصیت جادویی دل اوست. در عجایب‌نامه‌ها آمده است که هر کس دل این مار را بخورد، می‌تواند زبان همه‌ی جانوران و پرندگان را بفهمد. این ویژگی، نضناض را از دیگر مارهای افسانه‌ای در ادبیات کهن ایران متمایز می‌سازد و او را به موجودی پیوند می‌زند که در مرز میان دنیای وحش و رازهای نهفته در طبیعت جای دارد.

اگر دوست دارید بیش‌تر با موجودات افسانه‌ای ایران آشنا شوید حتما سری به لینک دسته‌بندی موجودات افسانه‌ای ایران هم بزنید.

img

دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی برای این محتوا درج نشده است. با درج دیدگاه خود، اولین نفر باشید!