جام نقره مرودشت

جام نقره‌ای زن عیلامی یا ایزدبانوی عیلامی که با نام جام سیمین مرودشت شناخته شده است، از آثار باستانی دوره‌ی عیلام است که قدمت آن به 2500 سال پیش از میلاد در سده‌های پایانی هزاره‌ی سوم (دوره‌ی عیلامی کهن) بر می‌گردد. لباس زیبای این بانوی عیلامی نشان از تمدنی پیشرفته و غنی دارد. بر بالای این جام نوشته‌ای به صورت نوار باریکی از خط عیلامی حکاکی شده‌است. جام نقره‌ای زن عیلامی در یک و نیم کیلومتری شمال غربی صفحه‌ی تخت جمشید در شهرستان مرودشت، استان فارس در حال کندن قناتی کشف شده و  این دست ساخته‌ی زیبا امروز در موزه ایران باستان تهران نگهداری می‌شود.

در کتاب سیری در هنر ایران (اثر آرتور پوپ جلد پانزدهم صفحه 30) در توصیف این اثر ارزشمند چنین آمده است:

این جام نقره‌ای  که از اواسط هزاره‌ی سوم پیش از میلاد (4500 سال پیش از این) در مرودشت مدفون بوده، در همان حال که کهن ترین ظرف نقره‌ی ایرانی است، سرنمونه‌ای از ظرف‌های نقره‌ی گنجینه‌ی کَلماکَرّه نیز تواند بود. پروفسور والتر هینس، زن ایستاده را ایزدبانو نارونده (ایزدبانوی پیروزی عیلام) و زنِ نشسته را پریستاری (آئینی) به نام کوری ناهیتی دانسته و خوانش کتیبه‌ی خط عیلامی کهن را بدین صورت پیشنهاد کرده است:

کمک کن، ایزدبانو، کمک کن! نثارگرِ نوشاک برای مقام خدایی، کوری ناهیتی هستم من. با دادن پاداش و برکت، تو ربانی ایزدبانو، خود را بنمای! معبدیان آهنگ کُرنش ماندگار دارند! کمک کن! منبعِ نثارگر نزدیکی آسمان، قداست بخش، تو برای او در مقام یک برگزیده، روزبه‌روز!